tag:blogger.com,1999:blog-60188037142150570302012-01-25T10:17:19.188+04:00BlackGlance's...ყველაფერი, რაც მაინტერესებსTatia Johnsonnoreply@blogger.comBlogger71100tag:blogger.com,1999:blog-6018803714215057030.post-38896304338637216292009-02-05T15:46:00.001+04:002009-02-05T15:46:23.607+04:00formulaA^{2}= left lline matrix{a # nroot 3(a-5) ## b over a # sqrt{b} } right rline cdot left lline matrix{a # nroot 3(a-5) ## b over a # sqrt{b}} right rline<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6018803714215057030-3889630433863721629?l=blackglance.blogspot.com' alt='' /></div>Tatia Johnsonnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6018803714215057030.post-64447351245263362522008-06-04T02:14:00.003+04:002008-06-06T02:24:08.854+04:00სულხან-საბა ორბელიანი vs ილია ჭავჭავაძესულხან-საბა ორბელიანი ყველა თავისი იგავ-არაკით რაღაცას გვასწავლის. ამის ერთი მაგალითია "ძუნწი და ოქრო". იგავ-არაკის მთავარი მოქმედი გმირია კაცი, რომელმაც "დიდძალი ოქრო მიწასა დაფლა". იგი ყოველ დღე მიდიოდა იმ ადგილას და ნახულობდა ოქროს. ის კაცი არ იყენებდა ამ სიმდიდრეს, მხოლოდ ხარობდა მისით. ჩემი აზრით, ავტორი იმ “მომპარავი” კაცის მოსაზრებებს იზიარებს, რომელიც ოქროს პატრონს ეუბნება, რომ მიწაში დაფლული გამოუყენებელი ოქრო და ქვა ერთი და იგივეა. ამით ავტორს უნდა დაგვანახოს, რომ უაზრობაა სიმდიდრის ქონა, თუ მას შევინახავთ და არ გამოვიყენებთ.<br /><br />სულხან-საბას იგავში დახასიათებულ კაცს არ ჰგავს ოთარაანთ ქვრივი, მაგრამ ქონების ხარჯვასთან დაკავშირებით მასაც თავისებური ხედვა აქვს. იგი თავის სარჩოს სხვებსაც უნაწილებს, მაგრამ პილპილი რომ არ მოაყაროს არ შეუძლია. ყველას, ვისაც ოთარაანთ ქვრივი ეხმარება, კარგად გამოლანძღავს ხოლმე. თუმცა ამას მათსავე სასიკეთოდ აკეთებს. მას სურს, რომ ცოტა გაანძრიოს ხელი იმ დედაკაცმა, შვილები რომ ნახევრად მშიერი ჰყავს და იმ “მათხოვარამ”, ოთარაანთ ქვრივთან პურის სათხოვნელად რომ მიდის. იგი სიკეთეს არ აკეთებს იმიტომ, რომ მერე სამაგიეროს ელოდოს. იგი არ თვლის საჭიროდ ამ ქმედებების გახმაურებას და ამიტომ ეუბნება მედუქნეს, რომ მათხოვარისა ემართა, როცა მას საქალამნე ტყავი მისცა. ვფიქრობ, რომ ოთარაანთ ქვრივის ამ ხასიათის წარმოჩენით ილიას უნდა გვასწავლოს, რომ საკუთარი ქონების სხვისთვის განაწილება სიკეთეა, ხოლო სიკეთე უანგაროდ უნდა ვაკეთოთ.<br /><br />ქონებას ღმერთი იმიტომ გვაძლევს, რომ სწორად მოვიხმაროთ, მისი შენახვისას კი შეიძლება იმ მოქმედი გმირის ბედი გავიზიაროთ, რომლის სახესაც სულხან-საბა უარყოფითად გვიხასიათებს. ქონების გამოყენების ერთი გზა ილია ჭავჭავაძემ ოთარაანთ ქვრივის მეშვეობით გვაჩვენა. ჩემი აზრით, პრობლემა ის კი არაა, რომ ოთარაანთ ქვრივი ყველას “თავისებურად წამოულაგებდა”, არამედ ის, რომ არსებობდა ბევრი ისეთი ადამიანი, რომელიც მასთან პურის სათხოვნელად მიდიოდა. ეს კი გამოწვეული იყო მათსავე უმოქმედობითა და ზარმაცობით. განა ვერ ხედავს ოთარაანთ ქვრივი, რომ იმ მრავალშვილიან ქალს “ბარძაყის ოდენა მკლავები” აქვს და მუშაობა შეუძლია, ან იმ მათხოვარს “მუტრუკს ტანზედ” ხელიც აქვს და ფეხიც, რომელთაც პურის შოვნა შეუძლიათ. სწორედ მათ ამოქმედებას ცდილობს ილიას გმირი და ამის გამო ლანძღავდა მათ. რაც შეეხება ოქროს მფლობელი კაცის პრობლემას, ანუ ქონების გამოუყენებლობას, ვფიქრობ, რომ სულხან-საბას პერიოდში ეს მწვავედ იდგა, რადგან სხვა იგავებშიც ახსენებს მას. მიწაში ჩაფლული ოქრო და ქვა, ანუ სიმდიდრე, რომელსაც არ ვიყენებთ და მისი არ ქონა ხომ მართლაც ერთია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6018803714215057030-6444735124526336252?l=blackglance.blogspot.com' alt='' /></div>Tatia Johnsonnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6018803714215057030.post-57563809097711605302008-05-31T20:56:00.005+04:002008-10-30T16:05:55.642+04:00იეზიდიზმი<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OROvQ9Squ6E/SEG-dgyl2-I/AAAAAAAABEk/_Zzdk1kvWTs/s1600-h/gallerytawuspr.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OROvQ9Squ6E/SEG-dgyl2-I/AAAAAAAABEk/_Zzdk1kvWTs/s320/gallerytawuspr.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206652058444618722" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">ეხლა გავიგე ამ რელიგიის სახელწოდება. სკაიპში ერთი ბიჭი მელაპარაკა, იეზიდი ვარო და დამაინტერესა და გამოვიკვლიე. თქვენც მოგაწვდით ჩემ მიერ მოპოვებულ საინტერესო ინფორმაციას.<br /><br />იეზიდიზმი ქურთული სექტა ყოფილა, რომელსაც სახელწოდება მისი დამაარსებლის - იეზიდისაგან მიუღია. ისლამური დამწერლობა ამ რელიგიას მე-14 საუკუნიდან ახსენებს, მაგრამ ზოგი მეცნიერი ამას მითრაიზმსა და ზოროასტრიზმს უკავშირებს.<br /><br />იეზიდიზმში იგრძნობა ისლამის დიდი გავლენა. ტანჯვა-წამებას უკავშირდება მისი მრავალი მოწოდება და რიტუალები ცეცხლთან. ლოცვები, რომელიც მზეს უკავშირდება, პირდაპირ ზოროასტრიზმისეულია; სალათისა და მარცვლეულის ჭამაზე ტაბუ - ბაპტიზმიდანაა, ხოლო იმის რწმენა, რომ ქრისტე წინასწარმეტყველია - მანიხეიზმის ზეგავლენაზე მიუთითებს. იეზიდიზმის მიმდევრებს სწამთ უკვდავი სულის - ხიდირის არსებობისა და მას თაყვანს სცემენ. იეზიდური ტაძრების სურნელება მითრაიზმის დამახასიათებელი ნიშანიცაა.<br /><br />ეზიდიზმის მმართველობა მემკვიდრეობით გადაეცემა. მისი მიმდევრების მომხრეთა რაოდენობა ერაყსა და სირიაში დაახლოებით 60 ათასია, მსოფლიოს მასშტაბით კი სულ 200 000 გამოდის. ისტორიულად, იეზიდები არ აიძულებდნენ ხალხს გადასულიყვნენ თავის რჯულზე, მაგრამ მაინც გადაიბირეს მრავალი ქრისტიანი, მუსლიმი და იუდაიზმის მიმდევარი. ბოლო წლებში არაბეთის მთავრობამ ბევრჯერ სცადა იეზიდების გაძევება (მათ შორის სცადა მათი ჯგუფებად დაყოფა, მიმდევარი ქურთები დაქსაქსვა) და მათი რიცხვი ნელ-ნელა კლებულობს.<br /><br />ადამიანი უნდა დაიბადოს იეზიდად და სარწმუნოების შეცვლა არ შეიძლება.<br /><br />იეზიდები ლოცულობენ, გალობენ და მღერიან ქურთულ ენაზე. მათი რელიგია კრძალავს თევზისა და ქურციკის ხორცის ჭამას. ასევე აკრძალული აქვთ მუქი ლურჯი ტანსაცმლის ტარება და ქორწინება სხვა რელიგიის მიმდევართან.<br /><br />ისინი თაყვანს სცემენ ანგელოზებს </span><span style="color: rgb(2, 0, 6);font-family:Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:100%;" >(მალეკი არაბული სიტყვაა და ნიშნავს ანგელოზს)</span><span style="font-size:100%;">. მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია მალეკ ტაუსი ანუ ანგელოზი-ფარშევანგი, ასევე </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OROvQ9Squ6E/SEG_Bgyl2_I/AAAAAAAABEs/KMz66OGARrM/s1600-h/gallerytawus5.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OROvQ9Squ6E/SEG_Bgyl2_I/AAAAAAAABEs/KMz66OGARrM/s200/gallerytawus5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206652676919909362" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">ცნობილი, როგორც ლუციფერი. ლუციფერი სხვადასხვა როლს თამაშობს იეზიდიზმში. იგი არის მთავარანგელოზების უფროსი და მატერიალური სამყაროს შემქმნელი. იეზიდურ</span><span style="color: rgb(2, 0, 6);font-family:Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:100%;" > წარმოდგენებში ლუციფერი არაა დაცემული ანგელოზი ან სატანა, ან კიდევ ღმერთის მტერი. იეზიდურ კოსმოლოგიაში, უნივერსალურმა სულმა შექმნა მარგალიტის მარცვალი, რომელიც გატყდა ოთხი ათასი წლის შემდეგ. მელეკი ანუ ლუციფერი იყენებდა მარგალიტის ნარჩენებს მატერიალური სამყაროს შექმნისათვის. ამის შემდეგ სულმა დანარჩენი ანგელოზები შექმნა. იეზიდური თეოლოგია ამტკიცებს, რომ ლუციფერს მიეტევა თავისი ცოდვები და ისინი, ვინც მას სცემს თაყვანს, კაცობრიობის სულიერი რჩეულები არიან. მათ აკრძალული აქვთ ლუციფერის, როგორც სატანის მოხსენიება.<br /><br />იეზიდებს სწამთ, რომ დრო დაყოფილია 6 ეპოქად და თითოეულ ეპოქას ჰყავს თავისი მთავარანგელოზი. პირველი ეპოქის დროს შეიქმნა მატერიალური სამყარო და კაცობრიობა. იეზიდური ისტორია კაცის შექმნის შესახებ ჰგავს ქრისტიანულ ადამისა და ევას ისტორიას, მხოლოდ იქ მალეკი წარმოდგენილია, როგორც ბრძენი მასწავლებელი და არა შემაცდენელი.</span><br /><br />იეზიდების მთავარ დღესასწაულს ჰქვია ჯემი. ჯემის დროს ფარშევანგის ხატი, რომელიც წარმოადგენს მალეკ ტაუსს, მორწმუნეებისათვის წარმოდგენილია დღესასწაულის 7 დღის განმავლობაში. ეს ემთხვევა ზოროასტრიზმის დღესასწაულს.<br />იეზიდები კიდევ აღნიშნავენ ნორუზს - ზოროასტრულ ახალ წელს, ამ დროს აღნიშნავენ ასტროლოგიური წლის დასაწყისს.<br /><p><span style=";font-family:Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(2, 0, 6);">იეზიდების ყველაზე გავრცელებული სიმბოლოა ფარშევანგი, ძირითადად ბრინჯაოს ხატის სახით, რომელიც მოთავსებულია სამლოცველოების ცენტრში. ფარშევანგი ლუციფერის სიმბოლოა.</span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OROvQ9Squ6E/SEG9rwyl29I/AAAAAAAABEc/MHgNy8Tk41w/s1600-h/gallerytawus.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OROvQ9Squ6E/SEG9rwyl29I/AAAAAAAABEc/MHgNy8Tk41w/s320/gallerytawus.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206651203746126802" border="0" /></a></p><p><span style=";font-family:Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(2, 0, 6);"><br /></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6018803714215057030-5756380909771160530?l=blackglance.blogspot.com' alt='' /></div>Tatia Johnsonnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6018803714215057030.post-71580396656320792342008-05-30T22:49:00.008+04:002008-05-31T18:56:05.075+04:00ბარათაშვილი vs ტაბიძე<span style="font-size:100%;">ნიკოლოზ ბარათაშვილმა სილამაზე ადამიანის ღისრების ერთ-ერთ მთავარ საზომად მიიჩნია. თუმცა მხოლოდ სილამაზე არაფერია, იგი "ვით ყვავილი, თავის დროზე მსწრაფლად დაჭკნების". ბარათაშვილი უარყოფს ადამიანის გულსაც, რომელიც მხოლოდ მშვენიერებას შეჰყურებს, რადგან მისი აზრით, ეს ყველაფერი "ცვალებადია, წარმავალი და უმტკიცები!". სილამაზე არაა მარადიული, იგი არის "ნიჭი მხოლოდ ხორციელების". პოეტი მშვენიერებას ღმერთისგან ბოძებულ სინათლედ აღიქვამს. სილამაზე თითქოს ანათებს ყველაფერს: ყველა გრძნობას, გულსა და სულს. როგორც რომანტიკოსი პოეტების უმრავლესობა, ნიკოლოზ ბარათაშვილი სილამაზესა და მშვენიერებას განსაკუთრებულად აღიქვამს და ეთაყვანება.<br /><br />მართალია, გალაკტიონ ტაბიძე ნიკოლოზ ბარათაშვილისა და რომანტიზმის ხანაში არ ცხოვრობდა, მაგრამ ღმერთმა სილამაზისა და სიყვარულის განსაკუთრებული ხედვით ისიც დააჯილდოვა. გალაკტიონი თავის ლექსში "უსიყვარულოდ", სიყვარულის ერთი საინტერესო ეტაპის - უკანასკნელის სიყვარულის შესახებ საუბრობს. პოეტი მას პირველ სიყვარულს უპირისპირებს, როცა წერს:<br />"როგორც ყვავილი შემოდგომის<br />ხშირად პირველს სჯობს..."<br />მისი აზრით, პირველი სიყვარული "ქარიშხლიან უმიზნო ვნებებს" უხმობს და ჰგავს გაზაფხულის ნაზ ყვავილებს, რომელთაც ნელი სიო ეალერსება. უკანასკნელი სიყვარული უფრო წყნარია, იგი "არც ყმაწვილურ ჟინს, არც ველურ ხმებს" არ უხმობს. მას პირველი სიყვარულისგან ისიც განასხვავებს, რომ "სიოს მაგივრად ქარიშხალი ეალერსება", ხოლო გიჟური ვნების ნაცვლად ჩუმ ალერსს გარემოუცავს.<br /><br />ნიკოლოზ ბარათაშვილისა და გალაკტიონ ტაბიძის აზრები სიყვარულის მნიშვნელობის შესახებ ერთმანეთს ემთხვევა. ორივე აღიარებს მას, როგორც ცხოვრების უმნიშვნელოვანეს გრძნობას. ბარათაშვილი სიყვარულს უკვდავებისა და მშვენიერების შეერთებით ხედავს, რომელსაც "ვერც შემთხვევა და ვერც ხანი ვერ დააბერებს". იგი უკვდავია და ზეციური მადლით დამტკიცებული. პოეტი სიყვარულს სასუფეველზე "უტკბილესად" მიიჩნევს, რომელსაც "ცისა სხივით აცისკროვნებს მშვენიერება" და ჭეშმარიტება უკვდავების გვირგვინს ადგამს.<br />გალაკტიონ ტაბიძეც აკავშირებს სიყვარულსა და უკვდავებას:<br />"...და არ არსებობს ქვეყანაზე<br />თვით უკვდავება,<br />თვით უკვდავებაც არ არსებობს<br />უსიყვარულოდ".<br />გალაკტიონს მიაჩნდა, რომ სიყვარული იყო ყველაფრის სათავე. სიყვარულის გარეშე არ იარსებებდა მზე, არ იქროლებდა სიო და არ აშრიალდებოდა ტყე. ბარათაშვილის მსგავსად ისიც ფიქრობდა, რომ უსიყვარულოდ სილამაზე და უკვდავება არ არსებობს. ვფიქრობ, რომ ნიკოლოზ ბარათაშვილი და გალაკტიონ ტაბიძე თავიანთი ცხოვრების არსად სიყვარულს მიიჩნევდნენ, იმ გრძნობას, რომლის მეშვეობითაც წარმოიქმნება ყველაფერი სხვა.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6018803714215057030-7158039665632079234?l=blackglance.blogspot.com' alt='' /></div>Tatia Johnsonnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6018803714215057030.post-8528384479928198102008-03-27T00:11:00.006+04:002008-05-30T22:38:11.537+04:00ზენონი<span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);font-size:85%;" >”ხოლო ზენონ შვილი იყო საჩინოჲსა ვისიმე კაცისაჲ სამცხეს და ღმრთისმსახურებით აღზრდილ იყო და სიწმიდით იქცეოდა. რამეთუ საღმრთოჲ შიში მკვიდრ იყო მის შორის. და სწადოდა მონაზონებაჲ აღთქმისაებრ აღთქმისა მმარხველთაჲსა. და ვითარცა აღესრულნეს მშობელნი მისნი, მონაგები მათი დაუტევეს ზენონს და დასა მისსა, რომელიცა იყო სახლსა შინა მის თანა. და ზენონ გულს ეტყოდა, რაჲთამცა მამული და დედული მონაგები დასა თვისსა დაუტევა ნებისაებრ მისისა და თვითმცა იქმნა მონაზონ უცხოებასა შინა.<br /><br />და ვითარ ამას განიზრახვიდა ზენონ, დაჲ იგი მისი ეშმაკისა განმარჯვებითა შეაცთუნა ვინმე უკეთურმან კაცმან და ღამე ყოველ წარვიდის შავშეთს. ხოლო ზენონ, ვითარცა ცნა, შეიჭურა საჭურველითა მარტოდ და ამხედრდა ცხენსა და დევნა უყო. და ვითარ დიდი ქვეყანაჲ ვლო, თქვა გულსა თვისსა, ვითარმედ: „ვარ მე ჭაბუკ სახელოვან და რომელსა ვსდევ, ფრიად შეურაცხ არს. დაღაცათუ ვეწიო და მოვკლა, საბრხე არს სულისა ჩემისაჲ, და უკეთუ ცუდად უკუნვიქცე სახედ ჩემდა, სირცხვილ არს ჩემდა. არამედ აღთქმაჲ მონაზონებისაჲ აწ აღუსრულო უფალსა“.<br /><br />და ახოვან იქმნა ნეტარი ესე, რამეთუ მონაგებთა დატევებაჲ სისხლთა დათხევასა ემსგავსების."</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >1. იმსჯელეთ ზენონის ბერად აღკვეცის გადაწყვეტილების მოტივებზე მოცემული მონაკვეთის მიხედვით.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >2. იმსჯელეთ შურისძიებაზე უარის თქმის მოტივზე მოცემული მონაკვეთის მიხედვით.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >3. იმსჯელეთ რას ნიშნავს ავტორისეული ფრაზა: ”მონაგებთა დატევებაი სისხლთა დათხევასა ემსგავსების”.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br />- 1 - ზენონი სამცხელი დიდგვაროვნის შვილი იყო. მას, სიყრმიდანვე ღვთისმსახურებით აღზრდილს, მონაზვნობა ჰქონია გადაწყვეტილი. განზრახვის შესრულებამდე ცოტა ხნით ადრე ერთმა „უკეთურმან კაცმან“ მისი და მოიტაცა. ცხენზე ამხედრებული და შეიარაღებული ზენონი გამოუდგა დის გამტაცებელს, მაგრამ გზაზე მტანჯველმა ფიქრებმა შეიპყრო. </span><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">იგი ხვდებოდა, რომ კაცის</span></span><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> მოკვლა საკუთარი სულის წარწყმედა იყო, ხოლო უკან დაბრუნება - სახელის სირცხვილი: </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >”დაღაცათუ ვეწიო და მოვკლა, საბრხე არს სულისა ჩემისაჲ, და უკეთუ ცუდად უკუნვიქცე სახედ ჩემდა, სირცხვილ არს ჩემდა“. ამიტომ </span><span style="font-size:100%;">გადაწყვიტა: „აღთქუმა მონაზონებისა“. მან უარი თქვა ამქვეყნიურ პატივსა და ფუფუნებაზე, მემკვიდრეობაზე და გადაწყვიტა დარჩენილი ცხოვრება ლოცვაში გაეტარებინა. იგი წმიდა გრიგოლ ხანძთელის უახლოესი მოწაფე გახდა.<br />- 2 - ზენონმა უარი თქვა შურისძიებაზე, რადგან ესმოდა, რომ ბოროტებასთან ბრძოლა ისევ ბოროტებით შედეგს არ გამოიღებდა. მან გადაწყვიტა მიეტევებინა და ამით დაემარცხებინა. აქ იკვეთება ზენონის სულიერი სიმაღლე და სიწმინდე. იგი აღვსილი იყო ქრისტიანული სარწმუნოების სწავლებებით. სწორედ ქრისტიანული აზროვნების საფუძველზე გადაწყვიტა შურისძიებაზე უარის თქმა.<br />- 3 - შურისძიებასთან ერთად ზენონმა უარი თქვა სახლზე, ფულზე, მემკვიდრეობაზე, ფუფუნებით ცხოვრებასა და ამქვეყნიურ განცხრომაზე. ”</span><span style=";font-family:";font-size:100%;" >და</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:";font-size:100%;" >ახოვან</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:";font-size:100%;" >იქმნა</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:";font-size:100%;" >ნეტარი</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:";font-size:100%;" >ესე” - წერს გიორგი მერჩულე, რადგან ”მონაგებთა დატევება” სწორედ რომ დიდი მსხვერპლის გაღებაა და ”</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >სისხლთა დათხევასა ემსგავსების."</span><span style="font-size:100%;"> იგი ქონების მიტოვებისას თავს სწირავს ქრისტიანულ სარწმუნოებას და უტოლდება იმ წმინდანს, რომელიც რწმენისათვის სიხსლს ღვრის. ადამიანებს, რომელიც ქრისტიანული წესების მიხედვით ცხოვრობენ და ღვთის გზაზე დადიან არ შეუძლიათ დატოვონ ქონება და სარწმუნოებას შესწირონ თავი. სწორედ ამიტომ ადარებს ავტორი მას ”სისხლთა დათხევას”. იგი მხოლოდ ზენონისნაირ რჩეულებს შეუძლიათ.<br /><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><span style="font-style: italic;">ამ თემამ დამტანჯა :p</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6018803714215057030-852838447992819810?l=blackglance.blogspot.com' alt='' /></div>Tatia Johnsonnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6018803714215057030.post-44136027401630093632008-03-15T01:09:00.018+04:002008-05-31T02:19:46.144+04:00აბოს სულიერი მდგომარეობა<ul style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: georgia;"><li><span style="font-size:100%;">იმსჯელეთ ქართლში ახალჩამოსული აბოს სულიერ მდგომარეობაზე</span></li><li><span style="font-size:100%;">იმსჯელეთ ჭეშმარიტი სარწმუნოების ნათელს ზიარებული აბოს სულიერ მხნეობაზე</span></li><li><span style="font-size:100%;">იმსჯელეთ რეალური საშიშროების წინაშე მდგომი აბოს სულიერ სიმტკიცეზე</span></li></ul><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: georgia;font-family:Chveul;font-size:100%;" >- 1 - მე-8 საუკუნეში სარკინოზთა უღელმა მძიმე დღეში ჩააგდო ქართლი. არაბები ყოველ ღონეს ხმარობდნენ ქართველთა დასათრგუნად. მტერი ჩვენი განადგურების საუკეთესო საშუალებად ქრისტიანული სარწმუნოების აღმოფხვრას მიიჩნევდა, ბევრი გადადრიკეს კიდეც ჭეშმარიტებისაგან მძლავრებითა და ცბიერებით. შიშისაგან განლეული ქვეყანა ირყეოდა, "ვითარცა ლერწამი ქართაგან ძლიერთა".<br /><br />ქართლის ერისთავმა ნერსემ არაბთა ტყვეობაში ყოფნისას გაიცნო ჩვიდმეტი-თვრამეტი წლის მენელსაცხებლე აბო, რომელიც განთავისუფლების შემდეგ თან წამოჰყვა ერისმთავარს საქართველოში. მიუხედავად ერის უბედურებისა, აბო გაკვირვებული იყო ქართველთა ზნეობით. იგი სწავლობდა ქართულ ენას, დადიოდა ეკლესიაში, ესაუბრებოდა სამღვდელოებას, ლოცულობდა მათთან ერთად და მარხულობდა. აბო მთელი სულითა და გულით ცდილობდა ქრისტიანობის მიღებას და ნერსესთან ერთად ხაზარეთში ყოფნისას მოინათლა კიდეც, მაგრამ "თავსა თვისსა სრულიად ქრისტიანედ" ვერ აცხადებდა, რადგან ეშინოდა "სოფლის მპყრობელთა" და "ზედამდგომელთა" სარკინოზების.<br /><br />- 2 - როდესაც ნერსე ერისთავი აფხაზეთიდან წასვლას აპირებდა, მეფემ სთხოვა აბოს, დარჩენილიყო აფხაზეთში: "მეშინის მე შენთვის, ნუუკუე კუალად განგდრიკონ შენ სარწმუნოებისაგან ქრისტესისა ნებსით, გინა უნებლიეთ და ესოდენი შრომაი შენი წარწყმიდო" _ უთხრა მან, ხოლო ნეტარმა მიუგო, რომ მას უფლის სიყვარულს ვერ გააშორებდნენ, თუნდაც "ბევრეული ოქროისა და ვერცხლისაი" მიეცათ, ან "ტანჯვითა და გუემითა" დაესაჯათ. "არავინ აღანთის სანთელი და შედგის იგი ქუეშე მირსა, არამედ ზედა სასანთლესა დადგიან, რაითა ენთებოდის ყოველთა. ეგრე ბრწყინევდინ ნათელი თქუენი წინაშე კაცთა" - მათეს სახარების ამ სიტყვებით აბომ მეფეს უთხრა, რომ არ აპირებდა მის არსებაში შემოსული ქრისტეს ნათელის დაფარვას. ამით გამოიხატება მისი სულიერი მხნეობა და სიძლიერე.<br /><br />- 3 - ამირას მსახურებმა შეიპყრეს ნეტარი აბო და მსაჯულს წარუდგინეს. მან წმიდანს ქრისტეს დაგმობა და მამა-პაპათა სჯულზე დაბრუნება შესთავაზა. ყველანაირად ეცადნენ აბოს გადაბირებას, მაგრამ იგი მტკიცედ იდგა. "უკეთუ მოვკვდე, მრწამს მე, რამეთუ ქრისტეის თანა ვცხონდე" - უთხრა ამირას, რომელმაც მალე მისი მოკვლა ბრძანა. წმიდა აბომ "უკუნ ისხნა ხელნი თვისნი ჯუარის სახედ ზედა ზურგსა თვისსა" და სიხარულით მოუდრიკა ქედი მახვილს.<br />ჯალათებმა სამჯერ მსუბუქად დაჰკრეს მახვილი იმ იმედით, რომ სიკვდილის შიშით წმიდანი უარყოფდა ქრისტეს, მაგრამ აბო ბოლო წუთებშიც მხნედ და უდრეკად იდგა. იგი დუმილითა და მხნეობით ხვდებოდა მახვილს სანამ სული არ მიაბარა უფალს.<br />უსჯულოების მიერ წმიდანის გვამზე შურისძიებით ჩანს აბოს სულიერი გამარჯვება. ამას უფალი მოვლენილი სასწაულით გვანახებს.</span><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: georgia;font-family:Chveul;font-size:100%;" ><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6018803714215057030-4413602740163009363?l=blackglance.blogspot.com' alt='' /></div>Tatia Johnsonnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6018803714215057030.post-5209737606533730242008-03-10T22:10:00.003+04:002008-05-30T22:35:10.823+04:00მგზავრის წერილები<ul><li><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">იმსჯელეთ რუსეთის კულტურის დონეზე პირველი მონაკვეთის მიხედვით</span></li><li><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">იმსჯელეთ რუსი ოფიცრის განათლების დონეზე მეორე მონაკვეთის მიხედვით<o:p></o:p></span><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT"><br /></span></li><li><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">იმსჯელეთ რუსის ”პოვოსკას” მინდობილი, რუსული მეცნიერებით ”განათლებული საქართველოს ხვედრზე მესამე მონაკვეთის მიხედვით.<o:p></o:p></span></li></ul> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><!--[if gte vml 1]><v:rect id="_x0000_s1026" style="'position:absolute;left:0;text-align:left;margin-left:-45pt;color:#969696;"><![endif]--><!--[if !vml]--><span style="position: absolute; z-index: 251656704; left: 0px; margin-left: -61px; margin-top: 3px; width: 54px; height: 402px;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0"> <tbody><tr> <td style="border: 0.75pt solid rgb(150, 150, 150); background: white none repeat scroll 0% 50%; vertical-align: top; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;color:white;" bg="" width="54" height="402"><!--[endif]--><!--[if !mso]--><span style="position: absolute; left: 0pt; z-index: 251656704;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"> <tbody><tr> <td><!--[endif]--> <div shape="_x0000_s1026" style="padding: 4.35pt 7.95pt;" class="shape"> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";font-size:48;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";font-size:28;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";font-size:48;color:silver;" lang="GEO/KAT">1<o:p></o:p></span></p> </div> <!--[if !mso]--></td> </tr> </tbody></table> </span><!--[endif]--><!--[if !mso & !vml]--> <!--[endif]--><!--[if !vml]--></td> </tr> </tbody></table> </span><!--[endif]--><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">რუსეთის კულტურას, რუსეთის განვითარების დონეს ილია ჭავჭავაძე მისი ნაწარმოების გმირების სახით აგვიღწერს. პირველი, რაც ”მგზავრის წერილებში” გვხვდება, არის ”რუსის პირ-დაუბანელი და დაუვარცხნელი ”იამშჩიკი” ფოშტის ”პოვოსკასთან” ერთად. ილია მას ირონიულად აღწერს: სქელკისერა, ბრიყვული გამომეტყველებით, ოყრაყული სანახაობით, მიდუნ-მოდუნებული ზლაზვნითა და უადამიანო, პირუტყვული მიხვრა-მოხვრით. როგორც ავტორი ამბობს, რუსის მიერ დახატულ სურათებზე სრულიად განსხვავებულადაა გამოხატული ეს ”იამშჩიკი”. ამას ახსნაც მოეპოვება: ”И дым отчество нам сладок и приятен“. ანუ მამულის კვამლით თვალახვეულ მხატვრებს ლამაზად დაუნახავთ მისი სახე, კვამლი ხომ მართლჭვრეტას უშლის ხელს. ხანდახან ისე აგვიბამს თვალებს ხოლმე, რომ ”ჩვენ ჩვენს საკუთარ უბედურებასაც ვერა ვხედავთ”. ევროპა, ნაწარმოებში ფრანგი კაცის სახით, დასცინის რუსეთს და ეცოდება საქართველო, რომ იძულებულია მის ”პოვოსკაში” ჩაჯდეს და თავი გამოალაყებინოს, ანუ მის გონებრივი თუ ეკონომიკური განვითარების ტემპს აუწყოს ნაბიჯი.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">აქვე ჩანს რუსეთის დამოკიდებულება საქართველოსა და ქართველების მიმართ. როდესაც ეტლში მჯდომ ილიას გაეცინება, რუსი ”იამშჩიკი” თავის ”ძროხის თვალებს” მისკენ მწყრალად მიატრიალებს და უბღვერს. რუსეთი, ამ კაცის სახით თავს ვალდებულად თვლის თავისი ქვეყნის უპირატესობა კიდევ ერთხელ დაადასტუროს საკუთარი კადნიერებითა და უტიფრობით.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><!--[if gte vml 1]><v:rect id="_x0000_s1027" style="'position:absolute;left:0;text-align:left;margin-left:-45pt;" strokecolor="#969696"> <v:textbox style="'mso-next-textbox:#_x0000_s1027'/"> </v:rect><![endif]--><!--[if !vml]--><span style="position: absolute; z-index: 251657728; left: 0px; margin-left: -61px; margin-top: 3px; width: 54px; height: 234px;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0"> <tbody><tr> <td style="border: 0.75pt solid rgb(150, 150, 150); background: white none repeat scroll 0% 50%; vertical-align: top; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;color:white;" bg="" width="54" height="234"><!--[endif]--><!--[if !mso]--><span style="position: absolute; left: 0pt; z-index: 251657728;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"> <tbody><tr> <td><!--[endif]--> <div shape="_x0000_s1027" style="padding: 4.35pt 7.95pt;" class="shape"> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";font-size:36;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";font-size:48;color:silver;" >2<o:p></o:p></span></p> </div> <!--[if !mso]--></td> </tr> </tbody></table> </span><!--[endif]--><!--[if !mso & !vml]--> <!--[endif]--><!--[if !vml]--></td> </tr> </tbody></table> </span><!--[endif]--><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">ილია კიდევ ერთ რუსს გაიცნობს მგზავრობისას - რუს ოფიცერს, რომელიც მაშინ გაიშალა მხრებში, მიიღო დიდკაცური სანახაობა, როცა ილიამ ”სომეხი სოვდაგრის დახლიდარად” წარუდგინა თავი. ეს ოფიცერი რუსი ხალხის სახეა. იგი ამაყია, ამპარტავანი. იგი თავს საჭირო და გავლენიან პირად მიიჩნევს, ხოლო თავისი სულელური გამოგონება - შაქრის მოპარვისაგან თავის დასაზღვევად - ჭკვიანური და გამოსადეგი ჰგონია. იგი ილიას ამის შესახებ უყვება იმიტომ, რომ ”ახლად დაჭერილ” ქვეყნებს უნდა დაეხმაროს და გაანათლოს.</span><span style=";font-family:";" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">მათი საუბარი ფაქტიურად ოფიცრის მონოლოგია, რომელსაც მოკლე კომენტარებს უკეთებს ილია. იგი ირონიულად აღწერს მის აზრებსა და ქცევებს. ვფიქრობ, რომ ეს სცენა ასახავს იმას, თუ როგორ მოწყალედ ითმენს საქართველო გათავხედებული რუსეთისაგან აბუჩად აგდებას.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><!--[if gte vml 1]><v:rect id="_x0000_s1028" style="'position:absolute;left:0;text-align:left;margin-left:-45pt;" strokecolor="#969696"> <v:textbox style="'mso-next-textbox:#_x0000_s1028'/"> </v:rect><![endif]--><!--[if !vml]--><span style="position: absolute; z-index: 251658752; left: 0px; margin-left: -61px; margin-top: 2px; width: 54px; height: 210px;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0"> <tbody><tr> <td style="border: 0.75pt solid rgb(150, 150, 150); background: white none repeat scroll 0% 50%; vertical-align: top; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;color:white;" bg="" width="54" height="210"><!--[endif]--><!--[if !mso]--><span style="position: absolute; left: 0pt; z-index: 251658752;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"> <tbody><tr> <td><!--[endif]--> <div shape="_x0000_s1028" style="padding: 4.35pt 7.95pt;" class="shape"> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";font-size:14;color:silver;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";font-size:14;color:silver;" lang="GEO/KAT"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:";font-size:48;color:silver;" lang="GEO/KAT">3<o:p></o:p></span></p> </div> <!--[if !mso]--></td> </tr> </tbody></table> </span><!--[endif]--><!--[if !mso & !vml]--> <!--[endif]--><!--[if !vml]--></td> </tr> </tbody></table> </span><!--[endif]--><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">ილია კიდევ ერთ პერსონაჟს შეხვდება, ამჯერად ქართველს - ლელთ ღუნიას, რომლის პირითაც მწერალი საკუთარი ჩანაფიქრის გახმოვანებას ცდილობს. როცა ილიამ ჰკითხა, თუ რატომ იყო ”უწინდელი დაწყობა და დრო” უკეთესი, იგი ასე პასუხობს: ”ადრიდა ავად თუ კარგად ჩვენ ჩვენი თავნი ჩვენადვე გვეყუდნეს, მით იყვის უკედ. ადრიდა ერი ერობდის, გული გულობდის...”. ამით ავტორის უმთავრესი მიზანი ცხადდება: ადრინდელი სიკეთის დასაბრუნებლად თავისუფლების დაბრუნებაა საჭირო.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 27pt;"><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT">”აწინა ერობა დაიშალის, მეძავ-მრუშობაი ჩამოვარდნის...” - აი ესაა რუსის ”პოვოსკას” მინდობილი, რუსული მეცნიერებით ”განათლებული საქართველოს ხვედრი. სწორედ ესაა რუსეთის ბატონობის შედეგი.</span><span style=";font-family:";" lang="GEO/KAT"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6018803714215057030-520973760653373024?l=blackglance.blogspot.com' alt='' /></div>Tatia Johnsonnoreply@blogger.com0